ამოცანა გვეკითხება: თუ მაინტერესებს ფსიქოლოგია და მარკეტინგი, მეტ-ნაკლებად ორივეში ვერკვევი და ორივე სფერო “საჩემოა”, მაქვს კარგი ანალიტიკური აზროვნება, “უნარები” ჩემი სფეროა :D და მათემატიკაშიც არ მოვიკოჭლებ, ნორმალურად ვიცი ინგლისური, რუსული სამიანზე, მაგრამ ვაპირებ გაუმჯობესებას, მჭირდება აუცილებლად თავისუფალი სამსახური, არანაირი მკაცრი დისციპლინა, დრესკოდი (ნუ ახლა ჯინსის შორტებით სიარულს არ ვაპირებ, უბრალოდ მაინდამაინც კლასიკური ჩაცმულობა, შარვალ-კოსტუმი და შეკრული თმები არ მინდა) და ტრალი-ვალი, მოქნილი სამუშაო გრაფიკი, კარგი შემოსავალი, მინუმუმ 1500 GEL თვეში, ფსიქოლოგიის მაგისტრატურას მირჩევდით თუ მარკეტინგისას? რამდენად კარგად “მუშაობს” კარგი ფსიქოლოგი და რამდენად დიდი მოთხოვნაა კარგ მარკეტოლოგზე?

 V E R S U S

გამიადვილეთ არჩევანი

http://www.google.ge/search?hl=ka&q=blackheads&bav=cf.osb&biw=1600&bih=778&um=1&ie=UTF-8&tbm=isch&source=og&sa=N&tab=wi. )

რეალურად, ცხვირზე და სახის სხვა აგილებში თეთრი, შავი, დახურული თუ ღია ფერიმჭამელები ასევე “Acne Vulgaris” ერთ-ერთი ნაირსახეობაა. ალბათ ჩემი ნაცნობების ერთი პროცენტია ისეთი, რომელსაც ეს დაავადება საერთოდ არ აწუხებს. უმრავლესობას (მათ შორის მეც) მსუბუქ ფორმებში აქვს: შავი წერტილები ცხვირზე, რამდენიმე თეთრი თუ შავი ფერიმჭამელა ხან შუბლზე, ხან ნიკაპზე, ხან ლოყაზე და ა.შ.

შედარებით ნაკლებად, თუმცა მაინც ხშირად, გვხვდება ვულგარული ფერიმჭამელა გართულებულ ფორმებში: გამონაყარი არის ანთებითი, ძალიან ხშირი, მოდებულია ზურგზე, გულ-მკერდზე, მკლავებზე, სახის კანი წითელია და თითოუეული ფერიმჭამელის ადგილზე კანი ამოწეულია და დაკვირვების გარეშეც, საკმაოდ ადვილი შესამჩნევია.

აკნე არის წყარო და “საგულაო” ადგილი ბაქტერიებისთვის და არავითარ შემთხვევაში არ შეიძლება ხელით წვალება (კანის წიწკვით, თხრით და გლეჯით ზიანდება ცხიმოვანი ჯირკვლები და ვრცელდება ბაქტერიები, ასევე რჩება ნაწიბურები). ექვემდებარება მკურნალობას და საჭიროებს სახის გაწმენდის პროცედურებს კანის ტიპისა და დაავადების გამომწვევი მიზეზის მიხედვით (თუ პრობლემა შინაგანი მიზეზითაა გამოწვეული, მორჩენის შემდეგ შეიძლება არც დასჭირდეს გაწმენდის შემდგომი პროცედურები, ხოლო თუ ცხიმოვანი ჯირკვლების მიერ ცხიმების ჭარბი რაოდენობით გამოყოფის შედეგია, მაშინ გაწმენდის პროცედურები აუცილებელია, მაგრამ აუცილებლად ფორების გახსნის შემდეგ და პროფესიონალის მიერ).

რა უნდა გავაკეთოთ მის წინააღმდეგ?

1. დავადგინოთ დაავადების გამომწვევი მიზეზი: ეხო საკვერცხეებზე, ნაღვლის ბუშტზე, ფარისებრ ჯირკვალზე, კუჭ-ნაწლავის მომქმედების შემოწმება და პრობლემის შემთხვევაში მისი მოგვარება, ჰორმონალურ დარღვევაზე შემოწმება, სისხლის საერთლო ანალიზის აღების გზით, ყველა ვარიანტში ვადგენთ კანის ტიპს. თუ ყველაფერი წესრიგში აღმოგვაჩნდა, დიდია შანსი იმის, რომ პრობლემა კანის ჭარბი ცხიმიანობით, ე.ი. ცხიმოვანი ჯირკვლების ფუნქციონირების დარღვევითაა გამოწვეული.

2. თუ აღმოგვაჩნდა შინაგანი პრობლემა, ვწვყვეტთ პოსტის კითხვას და მივრბივართ ექიმთან ეგრევე (სასურველია დაავადების აღმოჩენისთანავე ექიმს მივმართოთ და არ შევუდგეთ თვითმკურნალობას. კარგი დერმატოლოგის პოვნა ძალიან ძნელია, მე მარტო ესენი ვიცი: თინა ქიტუაშვილი, ალექსანდრე კაციტაძე, ნინო ჯალაღანია, კიდევ მედიში ყავთ ძალიან კარგი დერმატო-კოსმეტოლოგი მარინა და ჰეარჰაუსშიც კარგი კოსმეტოლოგია ერთი ხათუნა, მგონი) და დანიშნავს შესაბამის მკურნალობას, ხოლო თუ ცხიმოვანი ჯირკვლების მიერ ცხიმების გადაჭარბებული ფრქვევის ბრალია, მაშინ გააგრძელეთ ამ პოსტის კითხვა.

3. არავითარ შემთხვევაში არ ვახლებთ კანს ხელს (წინააღმდეგ შემთხვევაში, ერთის ადგილზე 5-ის გამოსვლის და 6 თვიანი ან სამუდამო ნაწიბურების დარჩენის გარანტიას გაძლევთ). მივდივართ კოსმეტოლოგთან სახის გასაწმენდად. მედიში წმენდენ ძალიან კარგად, ლოტუსში ძალიან არ მომეწონა, ფორებს არ ხსნიან ორთქლზე და სახეს სათანადოდ ვერ წმენდენ მაგის გამო. ორთქლი ბევრს ჰგონია მავნებელი, ამ დროს, პერიოდულად მისი მეშვეობით სახის გაწმენდა ძალიან კარგია, თუმცა მარტო ეს საკმარისი არაა კარგი შედეგის მისაღწევად. ცხიმიანი კანისთვის ძალიან კარგია ულტრაბგერითი პილინგი. მე ვაპირებ ამ აპარატის ყიდვას (მგონი 300 დოლარი ღირს, ამაზონზე ვნახე და  არ ვიცი აქ თუ იყიდება) და თავად გავიწმენდ ხოლმე კანს ზედმეტი ცხიმებისგან კვირაში ერთხელ მარტო აპარატით და ორ თვეში ერთხელ კოსმეტოლოგთან (როცა ხელით ჩარევის აუცილებლობა წარმოიშვება). მედის ფასები ცვალებადია და როგორც წელი 100 ლარიდან იწყება. შედარებით იაფად (30 ლარი) და საკმაოდ კარგად წმენდენ სახეს წინამძღვრიშვილისა და კონსტიტუციის ქუჩების კვეთასთან მდებარე დერმატოლოგიურ კლინიკაში, ქეთი ქვია იმ გოგოს, მაგრამ იქ ულტრაბგერითი აპარატი არ აქვთ.

4. გაწმენდის შემდეგ, ზამთარში მხოლოდ საღამოს და ზაფხულში დილა-საღამოს, ვიბანთ სახეს სპეციალური გელით, პრობლემური ან/და ცხიმიანი კანისთვის და დაბანის შემდეგ ვისმევთ დამატენიანებელს (ჩემი აზრით, საღამოს უმჯობესია, ზაფხულში შეიძლება არც გამოვიყენოთ, თუ კანი არ მოითხოვს, თავად შეატყობთ საჭიროებას) ცხიმიანი კანისთვის და არა კომბინირებულის, ნორმალურის ან მშრალის!

4. თუ გამონაყარმა კვლავ შეგვაწუხა, მაშინ  საღამოს, დაბანის შემდეგ, მხოლოდ გამონაყარზე, წვრილზეც და დიდზეც,  და იშვიათად მთელ სახეზე (თუ ძალიან ჭარბად არის, დასაშვებია ყოველთვის მთელ სახეზე, სანამ არ გაივლის) ვისმევთ ქაფურის სპირტხსნარს: ქაფურის სპირტში ვხსნით 2-2 ტაბლეტ (კარგად დაფშვნილ, სუფთა სანაყში შეგვიძლია ამ 8 ტაბლეტის ერთად დაფშვნა) ამპიცილინს, ლევომიცეტინს, ერითრომიცინს და ბისეპტოლს და სახე ძალიან რომ არ გამოშრეს, დილით ჩამობანის შემდეგ წავისვათ დამატენიანებელი. როცა სპირტხსნარის წასმა მხოლოდ რამდენიმე ფერიმჭამელაზე ან მუწუკზეა საჭირო, შეგვიძლია დილითაც წავისვათ მხოლოდ იმ ადგილზე და საღამოსაც და არც ჩამოვიბანოთ. დამატენიანებლის წასმა ამ შემთხვევაში სურვილისამებრ შეგვიძლია, განსხვავებით იმ შემთხვევისგან, როცა გამონაყარი მთელს სახეზეა მოდებული. ამ დროს საღამოს ქაფურის სპირტხსნარი, ხოლო დილით – ჩამობანა და, მხოლოდ განსაკუთრებული გამოშრობის შემთხვევაში, დამატენიანებელი კრემი (ყოველდღიურად არაა საჭირო დაავადების გამწვავების შემთხვევაში).

5. თუ გამონაყარი მოირჩინეთ, მაგრამ თქვენს კანს “ამშვენებს” აკნეს შემდგომი ლაქები და ნაწიბურები, ან გაფართოებული გაქვთ ფორები, რომლების აღარ და აღარ არ იკვრება (როგორც წესი, ლოყებთან, ცხვირთან ახლოს), მაშინ “დოტ-ლაზერი” თქვენთვისაა შექმნილი http://www.youtube.com/watch?v=u58lnoSdNuE . ამ აპარატს ასევე იყენებენ ნაოჭების წინააღმდეგ. კანი 5 დღის მანძილზე რეაბილიტირდება და ზღვაზე ან აუზზე მიღებულ დამწვრობას ჰგავს (ძველი კანი თანდათანობით იქერცლება და მის ადგილს ახალი, ჯანმრთელი კანი იკავებს). ერთი პროცედურა მედიში ჯდება 300 ლარი და 2-3 პროცედურას საჭიროებს 2-4 კვირიანი ინტერვალებით. მე ჯერ არ გამიკეთებია და არც არავინ მინახავს, რომ გაეკეთებინოს, თუმცა, როგორც მედიში სახის გაწმენდისას ამიხსნეს, არის აბსოლუტურად უსაფრთხო, არ შეიცავს არანაირ რისკებს და შედეგიც გარანტირებულია (გამონაყრის საწინააღმდეგო არ არის. შედეგში იგულისხმება ახალი, გადატკეცილი და ერთგვაროვანი კანი).

6. მიმართეთ ვაშლის, კიტრის, ხაჭოსა და ლიმნის, მაწვნის, და, რა თქმა უნდა, მარწყვის ნიღბებს (დაგუგლეთ და რეცეპტების მეტი რაა )

სულ ეს იყო რაც მინდოდა მეთქვა. წარმატებებს გისურვებთ აკნეს წინააღმდეგ საბრძოლველად :D:D 

ჩემი 21 წლიანი ცხოვრების მანძილზე არასდროს მქონია შესამჩნევი გამონაყარი, თვეში 1-2-ჯერ მაქსიმუმ 3 ფერიმჭამელა ან მუწუკი ჩემი სახის კანის მაქსიმალური პრობლემა იყო, მაგრამ იმ ერთი-ორს ისე გადავთხრიდი, რომ შედეგად 1 თვიანი ლაქა მრჩებოდა.

წელს გამოვცადე, რა ყოფილა სახის კანის ნამდვილი პრობლემა. ჯოჯოხეთი გამოვიარე ფაქტიურად. ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ რატომღაც დავიწყე პუდრის გამოყენება და ისე მომწონდა, რომ ყოველდღიურად ვხმარობდი, თანაც მეგონა, რომ ეს კანისთვის სასარგებლო იყო, შიგადაშიგ ტონალურსაც ვიყენებდი. ვგრძნობდი, სახე როგორ მიფუჭდებოდა. ჩემს თეთრ და გაკრიალებულ სახეზე, რომლის კანის სილამაზესაც ძალიან ბევრი ადამიანი აღნიშნავდა, სისტემატიურად ჩნდებოდა კამედონური წარმონაქმნები (ღია და დახურული ფერიმჭამელები). რატომღაც არც მიფიქრია, რომ ეს ყველაფერი კოსმეტიკის ბრალი იყო.

გამონაყარმა წელს პიკს მიაღწია. როგორც ხშირად მჩვევია, ჩემი მეთოდებით დავიწყე “მკურნალობა”: ვიწვალებდი, ვიწვალებდი და მერე გადაჩიჩქნილი სახით მთელი კვირა სახლში ვიკეტებოდი, რადგან გარეთ გასვლა წარმოუდგენლად მეჩვენებოდა იმ მდგომარეობაში. გაწვალების შედეგად, ერთი ფერიმჭამელას ადგილზე, ხუთი ჩნდებოდა, მეც უკან არ ვიხევდი და სახის ახევას განვაგრძობდი. ამ ფერიმჭამელებს დაემატა მოურჩენელი ლაქები, რომლებიც ჟამთა სვლას გადასარევად უძლებენ.

რატომ ვაკეთებდი ამას არ ვიცი. რაღაც ავტოაგრესია მჭირდა თითქოს, ვიცოდი რა დღეში და დეპრესიაშიც უნდა ჩავვარდნილიყავი, მაგრამ ერთს რომ დავაკარებდი ხელს, მერე ჩემი გაჩერება შეუძლებელი იყო. უძილობა, უსიამოვნო სამსახური და პიროვნულ თვისებად გადაქცეული დეპრესია, თავისას შვებოდა. სახეს ისე ვიწვალებდი, რომ გენახათ, ნამდვილად გიჟად ჩამთვლიდით. გული რომ არ შეგიწუხდეთ, დაწვრილებით არ აღვწერ ამ პროცესს და მხოლოდ იმას ვიტყვი, რომ ამოგლეჯილი კანის აღდგენას, 5 დღე ესაჭიროებოდა და ამის შემდეგ დიდი და ღრმა შრამი მრჩებოდა, რომელთაგან რამოდენიმე, 6 თვის შემდეგაც კი მეტყობა, თუმცა ძალიან უმნიშვნელოდ და სრულ მორჩენას ექვემდებარება, საბედნიეროდ.

ეს ყველაფერი პირდაპირ მანადგურებდა. ოცნებად გადამექცა ჩემი სახის კანის უწინდელ მდგომარეობაში ხილვა (გარდატეხის ასაკშიც კი არ მქონია გამონაყარი). გარეთ არ გავდიოდი, შეყვარებულს არსად არ მივყვებოდი, არც მეგობრების დანახვა მინდოდა არც ნათესავების. დედაჩემი, რომელიც უზომოდ მიყვარს, არ მინდოდა, ჩემთან მოსულიყო, იმ მდგომარეობაში რომ არ ვენახე. ყველაზე კომიკური კი ის იყო, რომ არანაირი შინაგანი პრობლემა არ მქონდა, გამოვიკვლიე ყველაფერი აბსოლუტურად. სახე იმ დღეში საკუთარი ხელით ჩავიგდე.

არასოდეს, არასოდეს, არასოდეს არ გაიწვალოთ სახე! თუ მაინცდამაინც რაღაც კოშკი აღიმართა თქვეს სახეზე, მსუბუქი ჩარევით მოიშორებთ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ის კანის ზედაპირზე სანახევროდ მაინც ინებებს ამობრძანებას, დანარჩენ „ზედმეტობებს“ კოსმეტოლოგი მიხედავს სახის გაწმენდის აუცილებელი პროცედურის ჩატარებისას.

კანის დაავადებების ლოცვების კითხვა რომ არ დამეწყო და ექიმთანაც არ მივსულიყავი, ისევ იმ კოშმარულ დღეში ვიქნებოდი, ალბათ. ჩემი სახე დღითიდღე უბრუნდება ძველებურ იერს, მეც ჩვეულებრივ ცხოვრებას დავუბრუნდი. საკუთარი თავი ისევ მომწონს სარკეში ჩახედვისას. კანს ვუვლი და აღარ ვიწვალებ :).

როგორ დავამარცხე ეს ყველაფერი? უახლოეს დღეებში ცალკე პოსტს მივუძღვნი სახის კანის მოვლის გზებს და იქ განვიხილავ მკურნალობის ღრმად პატივცემულ ოთხთვიან პერიოდს.

პროკურატურაში სტაჟირება რომ გამოცხადდა, სიხარულით ცას ვეწიე.მე-4 კურსზე ვიყავი ღრმად პატივცემულ თსუ-ში და, საბედნიეროდ, სწავლაში ფული არ ვიხდიდი, საბედნიეროდ იმიტომ, რომ ფულის არაფერში ხდა (თითზე ჩამოსათვლელ ლექციებს თუ არ ჩავთვლით), ნამდვილად უსიამოვნო რამეა.

პირველი გამოცდა უნარებში ჩავაბარე, შედეგი მაშინვე გავიგე და ძალიან კმაყოფილი დავრჩი. მეორე გამოცდა სპეციალობაში ჩავაბარე, შედეგი მაშინვე გავიგე და კმაყოფილი დავრჩი, მიუხედავად იმისა, რომ ბეწვზე ავცდი ჩაჭრას. გასაუბრებაზე შესვლამდე ვნერვიულობდი, მაგრამ პროცესის დროს მშვიდად ვიყავი და როცა გამოვედი, თითქმის დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამიყვანდნენ. ასეც მოხდა.

ჭკუაზე არ ვიყავი სიხარულით. ერთი სული მქონდა მუშაობა როდის დამეწყო, მაგრამ არაფერი აღმოჩნდა ისე, როგორც მე მეგონა. სიამოვნებით აღვწერდი დაწვრილებით, რა არ მომეწონა ჩემს ახალ სამსახურში, მაგრამ …

მოკლედ ეს 12 თვე ყველაზე საშინელი პერიოდი იყო ჩემი ცხოვრების მანძილზე. ამ დროის განმავლობაში იმდენი ტყუილი ვთქვი, სამსახურის გასაცდენად, მანამდე იმის მეათედი არ მქონდა ნათქვამი, ალბათ. რუტინული სამუშაო, უბედური და უკმაყოფილო სახეები, საშინლად მოქმედებდა ჩემს ფსიქიკაზე. ის ტიპი არასდროს ვყოფილვარ, ყოველთვის ისე რომ იქცევიან, როგორი მოლოდინიც გარშემომყოფებს აქვთ მის მიმართ. ყველაფერს ვაკეთებდი, რომ ან ადრე წამოვსულიყავი იქიდან, ან დღეები მიყოლებით მეცდინა და ამომესუნთქა. იმ პირქუშ შენობას რომ გავცდებოდი, მეგონა მხოლოდ მაშინ ვიწყებდი ცხოვრებას. მიკვირს სხვა სტაჟიორების, ყველაფერს რომ აკეთებენ ამ სამუშაოსთვის და იქ მყოფი თანამშრომლების, წლობით რომ თავს აკლავენ იქურობას.

მე რომ იქ გამჩერებელი არ ვიყავი, 7 თვის თავზე საბოლოოდ გადავწყვიტე. მივხვდი, რომ თუმცა არც ისე დიდი შემოსავალი გვაქვს მე და ჩემს ოჯახს და არც ჩემს შეყვარებულს “გადასდის თავზე”, მაინც არ მიღირდა ხელფასი იმად, რომ ასე გამეწირა საკუთარი თავი იმ სატანჯველისთვის, რასაც ჩემთვის პროკურატურაში მუშაობა წარმოადგენდა: პროკურორის დიდკაცური იმიჯი, აკადემიური ჩაცმულობა, ყველა ნაბიჯის ვიღაცისთვის შეთანხმება და პირადი ცხოვრების უქონლობა, საჩემო არ იყო. შესაბამისად, ისე ვიქცევი, რომ მაქსიმალურად შევუმსუბუქო საკუთარ თავს სტაჟირების პერიოდი და, რა თქმა უნდა, სტაჟიორ-პროკურორობიდან პროკურორად არ გადავიქცე (პირველი მეორეს თავისთავად გულისხმობს, ისე).

მაქსიმუმ ორ თვეში ჩემი სტაჟირება დასრულდება. ეს პოსტი თუ, როგორმე, შესაბამისი პირების ყურამდე მიაღწევს, მაშინ მიღწევის დღეს დასრულდება , თუმცა, ჩემი განწყობის შესახებ რომ იციან, ამასაც არ უნდა ბევრი ლაპარაკი – არც არასდროს დამიმალავს, ყოველთვის მიჭირდა საკუთარი აზრის გამოხატვისგან თავის შეკავება, როგორი ცუდი შედეგიც არ უნდა მოჰყვებოდეს ჩემი შეხედულებების წინ და უკან ფრქვევას. იმის შიში არ მაქვს, რომ დამნიშნავენ, ჩემი უდისციპლინო ქცევის გამო, მაგის გარანტია საკუთარ თავს თავად მივეცი.

მეგობრები, ნათესავები და უბრალოდ ცნობისმოყვარეები, ხშირად მეკითხებიან, მერე რას აპირებო. უახლოესი 6-9 თვე მუშაობის მხრივ არაფერს არ ვაპირებ. დროებით უმუშევრობა მინდა, თავისუფლება და ჩემს ჭკუაზე სრულყოფილად ყოფნა მომენატრა. ეს დრო ჩემს თავს უნდა მივუძღვნა. საკუთარ გარეგნობას, რომელიც, ამ ერთი წლის მანძილზე, ფაქტიურად, წიხლქვეშ გავიდე, უნდა მივხედო. წიგნებს წავიკითხავ, ბოლო წიგნი 2 წლის წინ წავიკითხე და ვგრძნობ ჩემი განათლების დონემ სადღაც ძალიან დაბლა როგორ დაიწია. ენები: ინგლისური ის კარგად აღარ ვიცი, რუსული არც არასდროს მცოდნია, მაგრამ მინდა, რომ უკეთ ვისწავლო. ვარჯიშით აღარ ვვარჯიშობ და ამასაც გამოვასწორებ. ახლა თავს ჯანმრთელს ადამიანად ვერ აღვიქვამ. მწყობრიდან გამოსული სათამაშოსავით ვარ და, ძალების აღსადგენად, ამ დროს მაქსიმალურად გამოვიყენებ (მოვლენების კანონზომიერად განვითარების შემთხვევაში, თავისთავად :):)). წარმატებები მისურვეთ, კეთილო ხალხო მგონი პირველი ან მინიმუმ ძალიან იშვიათი ადამიანი ვარ, დაუსაქმებლობას რომ აღნიშნავს, ჯერ არ დამდგარა ეს დღე, მაგრამ როცა დადგება,

ერთი სუფრა ჩემზე იყოს (რამემ თუ არ ჩამაშხამა).

ალბათ არასდროს დამავიწყდება ის დღე, როცა შეყვარებულთან ერთად ძაღლის საყიდლად წავედი, პატარა ლეკვი უსუსურად რომ მეწვინა ხელებში.

სახლში მოვიყვანე ჩემი დაბადების დღის საჩუქარი, წინასწარ მომზადებულ საწოლში ჩავაწვინე  და საჭმელი გავუკეთე. უბედნიერესი ვიყავი იმ დღეს. სიხარულისგან ოთახებში ვხტოდი.

ამ დღეს ჩემი 20 წლის ოცნება ახდა.

მთელი ღამე წკმუტუნებდა. საშინლად შემეშინდა, რამე ხომ არ ტკივა-თქო. თურმე დედა ნდომია. მეორე დღე კუნტრუშში გაატარა. დედამისი აღარ გახსენებია. მარტო ყოფნას ვერ იტანდა: კარს თუ დავუკეტავდი, ისე ტიროდა, ცუდად ვხდებოდი იმის საცოდაობით. დღემდე ვერ ვკეტავ დიდხანს სხვა ოთახში, ვერ იტანს და ამჯერად ყეფას იწყებს. მერე წკმუტუნზე გადადის.

სახლიდან ჩემი ყველა გასვლა, სადაც არ უნდა მივდიოდე, მძიმეა ჩემთვის. ჩემი ცქნაფა მოდის კართან და ცდილობს გამოძვრეს ჩემთან ერთად, მე კი იძულებული ვარ მოტყუებით ან ძალის მსუბუქი გამოყენებით  სახლში დავტოვო. ხშირად უწევს მარტო ყოფნა, მაგრამ მალე იმისი წამებაც დამთავრდება და ჩემიც. მარტო ძალიან იშვიათად მოუწევს სახლში დარჩენა.

მეგობრის დაბადების დღეზე ვიყავით წყნეთში. ღამის 12 საათზე ოთხნი (მე, ჩემი შეყვარებული და მისი ორი მეგობარი) გზას დავადექით ტაქსის გამოჩენის იმედით. ცივა და ვხედავ, რომ მანქანის ქვეშ ქერა ლეკვია შეყუჟული. ცხოველების სიყვარულის მიუხედავად, ქუჩის ძაღლებს, გადამდები დაავადებების შიშით, იშვიათად ვეფერები ხოლმე, თუმცა ზოგჯერ მაინც წამძლევს სული. ჩემმა შეყვარებულმა თავზე ხელი გადაუსვა და  ყელზე თითებით „მოუღუტუნა“. გზა რომ გავაგრძელეთ, ლეკვი გამოგვეკიდა. კარგა ხანს წკმუტუნით მოგვდევდა უკან. არ ვიცი რა უნდოდა, ალბათ საჭმელი, ან სითბო. საშინლად მომინდა ცხოველების თავშესაფარი მქონოდა, სადაც ამ ლეკვს წავიყვანდი, მაგრამ არ მქონდა და როგორც ხშირად ხდება ხოლმე, ვერაფერი ვერ ვქენი და ის ლეკვი იქ დარჩა, სადაც მანამდე იყო.

ერთხელ სამსახურში მივდიოდი და პაწაწინა შავი, ნაჯვარი ან ნაგაზის ლეკვი, საწყლად წკმუტუნებდა ქუჩაში და, მანქანების დანახვაზე, გზისპირიდან გარბოდა. ძალიან შემეცოდა, ამასობაში ჩემი „მარშუტკა“ მოვიდა და წავედი. ის ლეკვიც იქ დარჩა, სადაც მანამდე იყო.

სახლში მოვდივარ ერთხელ და ვხედავ ქუჩაში პატარა ბავშვებს კოცონი დაუნთიათ და ამბობენ: დავწვათ კიდე. შევტრიალდი და რას ვხედავ: ეს პატარა არსებები ლოკოკინებს ყრიან ცეცხლში. მორიგი მსხვერპლი ლოკოკინა ერთი 5-6 წლის ბავშვის ხელშია მოთავსებული და ჩასაგდებადაა განწირული. ვეუბნები ამ ბავშვს საწყალი ხმით და სახით: ნუ აგდებ რა, მაგასაც ხო სიცოცხლე უნდა, და მაქსიმალურად კეთილშობილურად ვუყურებ. ბავშვის რეაქცია აღმოჩნდა კატასტროფული: შეხედე, ჩავაგდებ და უშვა ხელი ლოკოკინას და მოათავსა ცეცხლში. ვეკითხები შედარებით უფროს 8-9 წლის ბავშვს, რატო წვავთ-მეთქი ლოკოკინებს. პასუხი: აბა ჩვენს დაძახებაზე რომ არ გამოდიან? ბრაზისგან კინაღამ გული გამიჩერდა. ამ ბავშვებისთვის არაფერი აღარ მითქვამს. იმედია, თავიანთი მშობლები ეტყვიან ოდესმე. ყველაფერს გავაკეთებ, რომ ჩემი შვილი ასე არასოდეს მოიქცეს.

სახლში რომ მივედი, ტორტის ყუთს ხვრეტდნენ დედაჩემი, ბებიაჩემი და ჩემი ბიძაშვილები: ერთი 12, მეორე 13 წლის. ძალიან მიყვარან. რათ გინდათ მეთქი. თურმე ეზოში, კორპუსთან, ნახეს, ბავშვები  ქვებს სროდნენ მტრედს, რომელიც პარკით იყო მიკოჭილი ხეზე და, უნდა მოვკლათო, იძახდნენ. ჩემმა ბიძაშვილებმა უთხრეს დედაჩემზე, ვეტერინარიაო და ჩვენ უნდა წავიყვანოთო. წამოიყვანეს ღაბუა მტრედი სახლში. ტორტის ყუთისგან დროებით საცხოვრებელს უმზადებდნენ, ჩემს ძაღლს რომ არ შეეჭამა. დედიკოს იოდი წაუსვამს ფრთაზე, მე რომ მივედი წყალი დავუდგით და პური დავუნამცეცეთ. ეს მტრედი ორი დღე ჩვენთან ცხოვრობდა და მესამე დღეს ფრთა კარგად გაშალა, ჩამოვარდნილი აღარ ჰქონდა. გაუშვეს ბავშვებმა და შეუერთდა თავისიანებს.

ბაღის ასაკში ჩემს მეზობლებს ვეჩხუბებოდი, „ლაგარდკით“ იმ ჩიტების დახოცვა რომ უნდოდათ, რომლებსაც ჩემი ეზოს კაკლის ხეში ჰქონდათ ბუდე. მე რომ არ მიჯერებდნენ, ბაბუასთან მიმქონდა ენა და გამოეჭრებოდა ხოლმე ამათ. სასაკლაოც ასე აღიკვეთებოდა ხოლმე.

ბაბუაჩემის „გარაჟის“ ქვეშ უბნის ძაღლს დაუყრია ლეკვები. ატყდა თურმე ჩოჩქოლი სახლში, რა ვქნათ, რა ვქნათ, გავყაროთ სადმეო. ბაბუას უთქვამს, დედას ლეკვები როგორ წავართვა, გაზრდის და წაიყვანს ალბათ თვითონო. კარგა ხანს იყვნენ ლეკვები იქ.

ჩემი ოცნებაა ცხოველების თავშესაფარი. ოდესმე თუ მექნება საკმარისი ფული, ავიხდენ ამ ოცნებას.

ვეგეტარიანელი არ ვარ. ყველაზე მეტად ხორცის საჭმელები მიყვარს. ზოგჯერ სინდისი ძალიან მაწუხებს ამის გამო. დიდ პატივს ვცემ იმ ადამიანებს, რომლებიც არ ჭამენ ხორცს, რადგან ცხოველები უყვართ.

3-5 დღის წინ ეზოდან მანქანის წუილის და ვიღაც ბიჭის ღრიალის ხმა მომესმა. გადავხედე და შავი პუდელი გაუტანია. ტიროდა, ღმერთო ეს რა ვქენიო. შემეცოდა ძაღლიც და ის ბიჭიც, ძალიან განიცდიდა. ბევრი დაიკიდებდა იმის ადგილზე, მაგრამ ტირილიც არ შველის საქმეს. ალბათ ყველამ უნდა გავაკეთოთ რამე, რომ ცოცხალი არსებები დავიცვათ, ნეგატიურად მაინც არ უნდა ჩავერიოთ. არ მიყვარს ის ადამიანები, ცოცხალი არსების წვალება რომ უყვართ. იშვიათად ან საერთოდ არ არიან ასეთი ადამიანები კარგები. მსოფლიოში ცნობილი ჰანიბალებისა და სერიული მკვლელების უმრავლესობამ, თავიანთი კარიერა ცხოველების წვალებით დაიწყო. ცხოველის ყველა მწვალებელი მანიაკი არ არის, რა თქმა უნდა, მაგრამ დედამიწაზე ანარქია რომ იყოს, არც ადამიანებს დაინდობდნენ ასეთები, ჩემი აზრით. ისე, დიდი განსხვავება არ არის მკვლელებსა და ცხოველების მწვალებლებს შორის.

ბავშვობაში ყვავილების შეგროვება მიყვარდა, მაგრამ, რომ ჭკნებოდნენ, მეცოდებოდა ხოლმე. დღემდე არ მიყვარს ბუნებრივი ყვავილები საჩუქრად. ჭკნობის პროცესი ცუდად მოქმედებს. ხელოვნური მირჩევნია. ბუნებრივი ყვავილის ადგილი ბუნებაშია.  იქ თვითონაც უკეთესადაა და საყურებლადაც იქ უფრო ლამაზია.

I love nature, but just love is too little.

1. აზარტული თამაშის prof დონეზე დამუღამება (მაგრამ დიდი ფულის მოსაგებად მეტისმეტ ნებისყოფასა და დროს საჭიროებს)

2. ბიზნესი (მაგრამ რაც თავში მომივიდა, ყველას იმდენი საწყისი კაპიტალი სჭირდება, რამდენიც მე არ მაქვს, მაგრამ მაინც შეიძლება ამაზე დაფიქრება)

3. დანაშაული

მთელი ცხოვრება მეგონა, რომ დანაშაულის მიმართ ძალიან მტრულად ვიყავი განწყობილი, მაგრამ რატომღაც ფილმებში მაინც დამნაშავეების მხარეს ვიყავი (სერიულ მკვლელებზე ფილმები არ ითვლება).

დღეს ვიფიქრე, გარანტია თუ მექნებოდა, რომ ბანკის გაქურდვის, გაძარცვის და თუნდაც დაყაჩაღების შემთხვევაში, ვერასდროს დამიჭერენ, სიამოვნებით გავაკეთებდი ამას. აღმოვაჩინე, რომ ერთადერთი, რაც მაფერხებს დანაშაულის ჩადენაში მე, რომელსაც თავი კარგი ადამიანი მგონია, ციხის შიშია, თორემ თვითონ მორალური მხარე ან რელიგიური “არა იპარო”, სულ არ მიქნის დისკომფორტს.

ქურდობა საერთოდ ხსენებადაც არ ღირს, იმდენად არაფერია ამ მხრივ. წამითაც არ დავფიქრდებოდი, ისე ჩავიდენდი (არსენა მარაბდელის არ იყოს, მდიდარს წავართმევდი თავისთავად )

ძარცვაც იგივე პონტში გადის, მაგრამ მაინც უარესია ქურდობაზე.

ყაჩაღობა. ყველაზე უარესი ვარიანტი. ნუთუ ამასაც ვიკადრებდი, თუ ქურდობისთვის შესაძლებლობები არ გამწვდებოდა? ამ დროს ადამიანის სიცოცხლეს საფრთხეს უქმნი თავისთავად. ამბობენ, ყაჩაღობაზე რომ მიდიხარ, მკკვლელობაზე წასვლაც თავისთავად იგულისხმებაო.

დავასკვენი, რომ ყაჩაღობას ალბათ ვერ გავრისკავდი, რადგან ადამიანი რომ შემომკვდომოდა, ნამდვილად ვერ გავაგრძელებდი ცხოვრებას, თუმცა აღმოჩნდა, რომ მშვენივრად მესმის იმ გაწონასწორებული დამნაშავეების, რომლებიც ე.წ. “უსისხლო” დანაშაულზე მიდიან და ყაჩაღობასაც სუფთად ჩადიან. ამ მხრივაც, იმბეცილი დამნაშავე ნამდვილი საზიზღრობაა. მათგან გაცილებით მეტია მოსალოდნელი, ვიდრე ინტელექტუალი ადამიანისგან, რომელმაც, ჩემი არ იყოს , ფული კანონიერად  ვერ იშოვა ან  შეეძლო და არ იშოვა, გაწონასწორებულია და სიცოცხლის ფასიც იცის. ასეთმა ადამიანმა, შესაძლოა, იქურდოს, მაგრამ ადამიანის სიცოცხლეს არ შეეხება (ამ მხრივაც არიან გამონაკლისები, თავისთავად).

მიუღებელია ადამიანი, რომელიც ოდითგანვე იმ აზრით ცხოვრობს, რომ დანაშაულით ირჩენს თავს. ყველა შემთხვევაში, ჩემი ტოლერანტულობა ადამიანის პიროვნებასა და მის წარსულზეა დამოკიდებული. ტიპი უნდა ცდილობდეს, “წესიერად” “დაითრიოს” ფული, მაგრამ თუ ეს არ გამოვა, საკუთრების წინააღმდეგ მიმართული დანაშაული დიდი არაფერი ქვეყნის დაქცევაა ჩემს თვალში, ყოველ შემთხვევაში, მე ვიკადრებდი. კადრებაზე გამახსენდა, რომ ჩემი მორალისდა მიხედვით, ქურდობაზე უარეს ცოდვებს ყოველდღიურ ცხოვრებაში წამდაუწუმ ჩავდივართ, აზრზე მოსვლასაც ვერ ვასწრებთ ისე. ზემოხსენებული ქმედებები სახელმწიფოს მიერაა უბრალოდ დასჯადი, გასაგები მიზეზების გამო (“შენი უფლება იქ მთავრდება, სადაც იწყება სხვისი უფლებები” ლოგიკით), აბა შურის, ამპარტავნების ან ჭორაობის გამო, ციხეში ხომ არ ჩასვამენ ვინმეს, ალოგიკური იქნებოდა თავისთავად, თუმცა ჩემთვის ის ბუღალტერი უფრო მისაღებია, 1-2 წლის წინ, რომელიღაც უცხოური ბანკიდან მილიონი რომ მოტეხა და ისე დაახვია, თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრეს იქურმა სამართლადამცველებმა , ვიდრე ვიღაც შურიანი იდიოტი, ოქროს თევზი სურვილს რომ კითხავს (ოღონდ რასაც შენ მოგცემ ორჯერ მეტს შენს მეზობელს მივცემო), და ცალი თვალი ამომთხარეო რომ ეტყვის :):)

არ მახსოვს ვისი სიტყვებია: “სახელმწიფო აუცილებელი ბოროტებაა” – 100% ვეთანხმები.

ინკოგნიტობის გამო ‘fb”-ზე ჩემი ბლოგის დაშეარებას ვერ ვახერხებ. ნაცნობებმა რომ იკითხონ ჩემი პოსტები, ჯერ არ მინდა, უფრო სწორად მინდა, მაგრამ მე რომ ვარ მიხვდებიან და ეგ არ მაწყობს. ამ დროს ახალი პოსტების წერას ვერ ვუმუღამებ, რადგან მგონია, რომ მაინც არავინ წაიკითხავს და იგივე პონტია, რაც მანამდე იყო ‘word”-ის დოკუმენტში რომ ვწერდი და ვკითხულობდი.

გამოცდილო ბლოგერებო, იქნებ მირჩიოთ რამე.

აქ თუ არსებობს ისეთი რამე, როგორიც ფბ-ზე დაშეარებაა, ქართველ ბლოგერებს რომ ვაცნობო ჩემი არსებობის შესახებ :):) ? ან რამე ბლოგერების ბაზა თუა, რომ მე მოვძებნო ქართველი ბლოგერები, წავიკითხო იმათი პოსტები და ვინც მომეწონება დავიმეგობრო ან რამე?

მოკლედ, ჭურში მძინავს და დამეხმარეთ თუ შეიძლებოდეს :)

ბლოგინგი იმან გადამაწყვეტინა, რომ სამსახურში რუტინული საქმით მობეზრებულმა, რაღაცების წერა როცა დავიწყე ჩემთვის,  word-ის დოკუმენტში, აღმოვაჩინე, რომ ძალიან მჭირდებოდა ეს ნაწერები სხვებსაც ენახათ და გვემსჯელა მერე რაღაცეებზე. “წერე და იკითხეს” აზრების გაცვლა-გამოცვლა ბევრად ჯობია. ხშირად მინდება უცხო ადამიანებისგან რჩევების მოსმენა და თუ კი რამე გამოცდილება მაქვს რამეში, სხვებისთვის მაგის გაზიარებაც ძალიან მიყვარს, განსაკუთრებით ქალურ და თავის მოვლის ამბავში

რა გამოვა ჩემი ბლოგერობიდან არ ვიცი. შეიძლება დიდი კრახით დასრულდეს , მაგრამ არ მადარდებს ეგ ამბავი. ამ ეტაპზე წერა მინდა და თუ ვინმეს არ მოეწონება ჩემი ნააზრევი , ან გიჟად ჩამთვლის, არა უშავს, მსგავსი დამოკიდებულება ლაივშიც კი არ მანაღვლებს დიდად, განსაკუთრებული შემთხვევების გარდა . ყველა ვარიანტში, ძალიან გამიხარდება თქვენს აზრებს თუ გამოხატავთ ჩემს თემებზე, თუნდაც ნეგატიურს, არ მწყინს ხოლმე ეგეთები (რათქმა უნდა ზომა-წონის ფარგლებში )

აქ ძლივსძლივობით გავერკვიე რა როგორ უნდა ვქნა და მაგ მხრივ და სხვა მხრივაც რჩევებს ველი

please, please, help meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

P.S. სიტყვების შეცდომით დაწერის გამო, ნუ გამაკრიტიკებს ნურავინ, თუ ცხელა ვინმეს საერთოდ ჩემი პირველი პოსტის წასაკითხად :):)